Başlangıçta işi kabul ederken ben kurumun A şubesinde görev alacağım yemek+SGK+maaş olarak anlaştık. Söylenen maaş bana az gelmişti, aklımdaki sayı daha yüksekti ama bu sektördeki ilk iş deneyimim olduğu için herhalde böyle olmalı diye düşündüm; yani başlangıçta daha azına razı oldum. İlk ay deneme süresiydi ve sigortam ikici aydan itibaren yapılacaktı.
İlk ayın sonunda İş Kurumu ile birlikte yürüttükleri bir projede eğitim aldım ve sigortam bir ay daha yapılmadı. Bu eğitimin sonunda artık B şubesinde görev alıyordum üstelik fikrim bile sorulmadı, bir haftalığına orada olacağım söylendi ama sonrasında tamamen orada kalacağım söylendi. Üstelik bu şubede yemek çıkmıyordu, çalışanlar kendi bütçeleri ile yemek ihtiyaçlarını karşılıyorlardı. Bu da tabi zaten az olan maaşın daha da azalması demek oluyordu. Biz çözüm bulurlar yada karşılarlar diye bekledim ama hiçbir şey değişmedi.
Zamanla anladım ki yaptığım iş beni tatmin etmiyor. Ne yaparsam yapayım verimli olamıyorum. Derken okuduğum kitapta yazar kendi iş deneyimi ile ilgili sessiz anlaşmalardan bahsediyordu. Ben de kendi imzaladığım sessiz anlaşmaları farkettim.
Biz senin görev yerini sana sormadan değiştirebilir ve görev tanımının dışında işler yapmanı isteriz ama kazancın değişmez sen de bunu kabul edersin, demişler ve onaylamışım.
O an işi bırakma kararı aldım. O güne kadar bunu yapmanın mümkün olmadığını bir işe ihtiyacım olduğu için başka bir iş bulmadan burdan ayrılamayacağımı ve buna zorunlu olduğumu düşünüyordum. Ama bir an da bırakıyorum dedim. Bir aylık maaşım içerdeydi ve çıkıp gittim. İçim rahattı, özgürdüm ve gülümsüyordum. 10 gün sonra maaşımı ve AGİ mi aldım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder